En zor olaylardan biridir bir ruh için 20’li yaşlarda bir genç olmak, yaşlı bir yürek olmak ve bu iki zamanın arasında sıkışıp kalmak ... Liseden yeni mezun olmuşsunuzdur, kitapların içinde geçmiştir gençliğiniz çocukluğunuz, şimdi üniversiteye girmişsinizdir ve yeni bir hayat sizi beklemektedir -içinde sizin için nasıl sürprizler sakladığını bilmediğiniz bir hayat!- Yüreğiniz en geç yıllarını yaşamaktadır, heyecanla çarpmaktadır ve en güzel aşka ev sahipliği yapmaya hazırdır, bütün korkularına rağmen...
Kız yeni bir hayata başlama mücadelesi veriyordu kırık kalbinde ve toy ruhunda. Okul anlamında açıktı şansı şartlar lehine işliyordu, mutluydu. Kalbine sokulan bir yakışıklı belirmişti hiç beklemediği bir anda, yıllarca hemen hemen aynı yerde aynı havayı solumuşlardı belki, nefesleri tanışmıştı ama yüreklerinin birbirinden haberi yoktu. Kız kırgındı aşka çünkü kızın ona verdiği ilk şansta hiçte adil davranmamış, canını yakmıştı ve şimdi kimdi bu yakışıklı, hayatının en güzel zamanında tanrının kıza bir hediyesi miydi? Yoksa...?Kimdi?
Bu erkek o kadar sıcak ve cana yakındı, bakışları, sıcaklığı ve güzel gözleri, kızın içine akan o güzel gözleri... Aşk dayanmıştı işte kapısına, ‘içeri al bu yakışıklıyı, o doğru adam, o diğerleri gibi değil!’ diyordu kalbi, bu öylesine karşı konulmaz bir çağrıydı ki... Ve kızda aşık oldu.
Sadece aşk değildi ona yaşattıkları, ilk defa bir ruh ona bu kadar yakındı bu kadar sıcaktı ve hayatı için biri ona arkadaşlık ediyordu bu kadar yürekten, nasıl karşı durabilirdi ki kız onun aşkına?
Elini tuttuğunda yakışıklının, tenine dokunduğunda, öptüğünde, bir çift kanat takıyordu sanki kızın sırtına, bulutların üstü diye bir yer olduğunu hissettiriyordu ve kız onun güzel gözlerinde bulutların üstünü hissedebiliyordu, görmüyordu ama hissediyordu. Öylesine güzel bir yerdir ki o bulutların üstü, yalnız çıkamazsınız, biri size destek vermelidir ve o size destek veren kişiyle beraberken orda, kimse yoktur yanınızda herkes aşağıda kalmıştır, dünya size uzak, hayaller daha yakındır.
Yakışıklı kızı bırakıp gitti kimi zamanlar, ama kızın kalbi bir türlü onu bırakamıyordu, yakışıklıda bütün dertlere inat gelip ilaç oluyordu yeniden yaralara, mutluluk işte böylesine tazelenebilir ve hep yaşamak istediği şeydi kızın ama sadece bu yakışıklı ile çünkü öylesine işlemişti ki kızın ruhuna hani oya gibi derya yaşlılar öyle güzel, öyle ince ve elemeği, yürek emeği ile...
İnsandı bu yakışıklı, adamdı, kadına kadın olduğu için değer veriyor, onunda bağımsız bir birey olduğunu biliyor ve hissettiriyordu. Kişiliği, insanlığı güzeldi, dürüsttü, yalan yoktu sözlerinde ve kapalıydı biraz yüreğine ama gözleri hep açık bir kapıydı onun içine. Kızın sadece sevgilisi değil en iyi arkadaşıydı, ağladığında yanında ki insan, güldüğünde ise gülücüklerin ya sebebi ya en büyük destekçisiydi, onunlayken günlerden hep ‘GÜLÜCÜK tü’. Yüzünde bir gülücük, ruhunda şen kahkahalar, hayatta sağlam bir duruş demekti kız için biricik aşkının anlamı. Düşmemek, düştüğünde toparlanmak, kendini ifade etmek, birey olmak, aşkına rağmen tek olabilmekti anlamı...
Ve yakışıklı gitti...Kız üzülmedi mi dersin? Üzüldü, canı acıdı; kolay değildi ki çünkü yakışıklı giderken onun ayaklarının üzerinde sağlam durabilmesini sağlayacak sözler sarf etmişken, kanatlarının birini yerinden söküp öyle gitmişti. Bulutların üstü uzak, hayaller karanlık... O güzel şarkı bittiğinde, o mutluluğunun kanatlarından biri koptuğunda yarası öyle bir acıtır ki insanın kalbini, ama üstadında dediği gibi ‘acıdan uzak şarkılar hep biraz eksikti’. Bu da benim şarkım işte, tam bir şarkı, acısıyla tatlısıyla tam bir şarkı, bestesi unutulmayacak bir şarkı.
Bugün O’ nun doğum günü. Bugün 29 Ağustos, kutladım içimde, iyi ki var O, benle veya bensiz iyi ki var. ‘O’ na ne zaman ihtiyacı olsa biliyordu ki bir nefes kadar yakınında, teşekkürler iyi ki varsın’
Umarım orda günlerden ‘GÜLÜCÜK tür’ yine...
|
